Baktığım İçin Özür Dilerim

Ne zaman başladı çocuklar ceplerinde birilerinin ölümüne sebep olacak kesici aletler taşımaya? Ne zaman unuttuk çocukların çocuk olduğunu? Ne zaman bir çocuktan korkar olduk? Oysaki çocuk… Çocuk bizim geleceğimiz, bizim umudumuz değil miydi? “Küçük hanımlar, küçük beyler! Sizler hepiniz geleceğin bir gülü, yıldızı ve ikbal ışığısınız.” demişti Mustafa Kemal Atatürk. Ne zaman unuttuk biz bu sözü? Atlas 17 yaşındaydı. Sadece 17… Belki yaşasaydı yıllar sonra bu ülkenin ölümle tanıdığı biri değil, mesleğiyle, emeğiyle kendini var eden bir insan olacaktı. Bugün Atlas’ı konuşuyoruz. Ama daha önce de bu ülkede nice Atlaslar öldürüldü. Hem de yine bir çocuk tarafından. “Suça sürüklenen çocuk” dediler. Peki öldürülen çocuklardan farkları neydi? Eğitim mi, ekonomi mi, aile mi, arkadaş çevresi mi? Hiçbiri. Çünkü onların hepsi çocuktu. Ve her çocuk bir gün bunlardan birinden mahrum kalabilir ya da yanlış bir ortamın içine düşebilir. O yüzden önce bu ülkenin sokaklarına bakmak gerekir. Ne kadar güvendeyiz gerçekten? Ben sokakta yürürken, cezasını tam anlamıyla çekmemiş; aflarla, erken tahliyelerle serbest bırakılmış biriyle aynı yolu paylaşıyorum. Bana bir şey yapmayacağının garantisi var mı? Yok. Çünkü biz insanları tedavi etmek, rehabilite etmek yerine sadece cezaevine kapatıyoruz. “Biraz içeri girsin, çıkar” diyoruz. Peki sonra? Bu insanlar çocukları örgütleyemez mi, kandıramaz mı? Elbette yapar. Çünkü çocuklar en kolay manipüle edilebilen, en savunmasız gruptur. Elbette suçu işleyen cezasını almalı. Ama mesele sadece ceza değil. Asıl mesele bu çocukları bu noktaya getiren düzeni sorgulamakta. Hiç düşündük mü bu çocuklar kesici aletlere nasıl bu kadar kolay ulaşıyor? Yoksa “devir çok kötü” deyip işin içinden mi sıyrılıyoruz? Devir kötü değil. Bu devri yönetenler sorumsuz ,liyakatsiz.,duyarsız. Vicdanı ve adaleti sorgulanması gereken bir düzenin içindeyiz.